مترجم سایت

اهميت دعا
دعا كليد عطا و وسيله قرب به خداوند است. دعا مخّ عبادت، حيات روح و روح حيات ‏است. دعا سبب رسوخ محبت الهى در دل و پاك كننده جان از آلودگى شواغل است. دعا مددتوشه سالكان حرم كبرياى لايزال و تن پوش (شِعار) عاشقان جمال، و دثار عارفان متعال‏است. دعا نردبان عروج نفس ناطقه به اوج وحدت و ورود به ملكوت عزت است. دعا سكّوى‏ ارتقاى انسان به مقام ولايت و رفرف بالارفتن به مرتبت خُلّت است. دل با ذكر و دعا شكسته‏مى‏شود و دلِ شكسته، ارزنده‏ترين كالاى بازار هستى است و خدا در دل شكسته منزل مى‏كند.
در كوى ما شكسته دلى مى‏خرند و بس
بازار خود فروشى از آن سوى ديگر است
دل بى‏دعا بها(نورانيت) ندارد و دلِ بى‏بها، بها ندارد. »قل ما يَعبَؤُاْبكم ربى لولا دعاؤُكم]فرقان، 77].» صادق آل محمد(ص) نيز فرمود: »عليكم بالدعاء فانكم لا تقربون بمثله.«

جواب : دعا در كنار تلاش و كوشش است، نه به جاى آن. رزمندگانى كه سينه سپر كرده و آماده دفاع هستند، اين‏گونه دعا مى‏كنند: پروردگارا! بر ما صبر و پايدارى مرحمت كن، «و لمّا برزوا لجالوت و جنوده قالوا ربّنا أفرغ علينا صبراً و ثبّت أقدامنا و انصرنا على القوم الكافرين»(بقره، 250.)
پيامبر و امامان معصوم كه مظهر دعا بودند، شبانه روز در حال تلاش و كوشش نيز بودند. در روايت مى‏خوانيم كه دعاى افرادى كه بيكارند وهيچ تلاشى نمى‏كنند، مستجاب نمى‏شود.

برخى از آداب دعا چنين است:
1. دعا، منطقى و بجا باشد. همين كه حضرت ابراهيم به مقام امامت رسيد از خدا درخواست كرد كه نسل او در طول تاريخ امام باشند، «و من ذرّيتى» خداوند به او پاسخ فرمود: اين دعا مستجاب نمى‏شود؛ زيرا اين مقام عهدالهى است و به هركسى داده نمى‏شود. «لاينال عهدى الظالمين»( بقره، 124.)
2. دعا، مخالف سنت‏هاى الهى نباشد. حضرت ابراهيم از خدا خواست كه فقط به مؤمنان رزق دهد، «و ارزق أهله من الثمرات مَن آمن منهم»( بقره، 126.) خداوند پاسخ فرمود: در نعمت‏هاى مادّى تنگ نظر نباش، سنّت الهى بر آن است كه به همه‏ى مردم (اعم از مؤمن و كافر) رزق بدهد. «فمَن كَفَر فاُمتِّعه»

منبع : سایت معظم له ره
 

فضایل امام كاظم علیه السلام از نگاه شیخ مفید(ره)

اَللّـهُمَّ صَلِّ عَلَى الاَْمينِ الْمُؤْتَمَنِ مُوسَى بْنِ جَعْفَر، اَلْبَرِّ الْوَفِىِّ، اَلطّاهِرِ

خدايا درود فرست بر آن امين مورد اعتماد و اطمينان حضرت موسى بن جعفر آن نيكوكار باوفا و پاك

الزَّكِىِّ، اَلنُّورِ الْمُبينِ، اَلْمُجْتَهِدِ الْمُحْتَسِبِ، اَلصّابِرِ عَلَى الاَْذى فيكَ،

پاكيزه، آن نور آشكار و كوشاى جوياى پاداش (نيك تو) و آن شكيباى بر آزار خلق به حساب تو،

اَللّـهُمَّ وَكَما بَلَّغَ عَنْ ابآئِهِ مَا اسْتُودِعَ مِنْ اَمْرِكَ وَنَهْيِكَ، وَحَمَلَ عَلَى

خدايا چنانچه او رسانيد از طرف پدرانش آنچه به او سپرده شده بود از امر و نهى تو و مردم را به

الْمَحَجَّةِ، وَكابَدَ اَهْلَ الْعِزَّةِ وَالشِّدَّةِ فيما كانَ يَلْقى مِنْ جُهّالِ قَوْمِهِ، رَبِّ

راه روشن (دين) واداشت و تحمّل كرد در برابر عزّت مندان و زورمندان آنچه را كه از نادانان قوم خود مى ديد

فَصَلِّ عَلَيْهِ اَفْضَلَ وَاَكْمَلَ ما صَلَّيْتَ عَلى اَحَد مِمَّنْ اَطـاعَكَ، وَنَصَحَ

پس درود فرست بر او بهترين و كاملترين درودى را كه بفرستى بر يكى از فرمانبرداران و خيرانديشان

لِعِبادِكَ، اِنَّكَ غَفُورٌ رَحيمٌ.

بندگانت كه براستى تو آمرزنده و مهربانى.

اين كتاب در چهار بخش تنظيم شده است. بخش اول آن به موضوعات كلى در زمينه دعا اختصاص دارد كه از سخنراني هاى استاد درباره دعا برگرفته شده است. بخش دوم و سوم، مشتمل بر 15 جلسه سخنرانى است كه معظم له در ماه رمضان 1398 قمرى در مهديه قم ايراد فرموده اند.

از آنجا كه مستمعان اين جلسات از طبقات گوناگون مردم بوده اند، سطح سخن ايشان درخور چنان جمعى بوده است كه در عين حال حاوى نكات ارزنده و مفيد بسيارى است.

در بخش دوم، استاد بخش هايى از دعاى افتتاح را شرح داده اند، و در بخش سوم بخش هايى از دعاى ابوحمزه و در بخش چهارم قسمت هايى از دعاى مكارم الاخلاق را ـ كه در اضافات بعدى به كتاب ملحق شده ـ تبيين و شرح فرموده اند.

 حرز (بكسر حاء)، موضع محكم و حصين است. و در شرع، امرى است كه معد براى محفوظ نگه داشتن اموال است. در عادت و عرف مانند خانه، خيمه. (1)
حرز به معانى زير نيز مى‏باشد:
1- جاى استوار، پناهگاه 2- بهره، حظ، نصيب 3- دعايى كه بر كاغذى نويسند و با خود دارند، بازوبند، چشم‏آويز، تعويذ. (2)
در بين ادعيه وارده در كتب دعا به دعاهائى برخورد مى‏كنيم كه با تمسك به بعضى از اسماء و صفات خدا قلعه‏اى معنوى و حصن حصين در برابر حوادث و آفات براى انسان فراهم مى‏كنند اينگونه دعاها معروف به حرز مى‏باشند. معمولا همه ائمه و پيشوايان دينى داراى حرزهاى مخصوص مى‏باشند از جمله حرز حضرت زهرا عليهاالسلام اين عبارات از اين دعاست:
بسم اللَّه الرحمن الرحيم يا حى يا قيوم برحمتك استغيث فأغثنى و لا تكلنى الى نفسى طرفة عين ابدا و اصلح لى شأنى كله(3) اللَّهم بحقِّ العرش و من علاه، و بحقِّ الوحى و من اوحاه، و بحقِّ النَّبى و من نبَّاه، و بحقِّ البيت و من بناه، يا سامع كلِّ صوتٍ، يا جامع كُلِّ فوتٍ، يا بارى‏ءَ النُّفوس بعدالمَوت، صلِّ على محمَّدٍ و اهل بيته، و اتنا و جميع المؤمنين والمؤمنات فى مشارق الارض و مغاربها، فرجاً من عندك عاجلاً، بشهادة ان لا اله الا اللَّه و اَنَّ محمداً عبدك و رسولك، صلَّى اللَّه عليه و اله، و على ذريَّته الطَّيبين الطَّاهرين، و سَلَّمَ تسليماً كثيراً.

در يك تقسيم بندي، براي حضرت فاطمه معصومه عليه السلام دو نمونه زيارت نامه مي توان در نظر گرفت:

الف) زيارت نامه خاصّ.

ب) زيارت نامه عامّ.

زيارت نامه خاصّ به «مشهور» و «غيرمشهور» تقسيم مي شود. زيارت نامه عام نيز با دو متن وجود دارد. مجموعه زيارت نامه هاي عامّ به يقين مأثور از امام معصوم عليه السلام نيستند؛ و توسط علما نگاشته شده است. بحث و بررسي درباره محتوا، فصاحت و بلاغت متن، تطابق آن با قرآن مجيد و سنّت شريف، و صادر كننده - يا صادركنندگان -، مجالي ديگر مي طلبد

بسم اللّه الرّحمن الرّحيم

الحمد اللّه ربِّ العالمين، وَ صلّى اللَّه على سيّدنا محمّد و آله الطاهرين.

مرسوم شيعيان است كه جلساتى تشكيل مى دهند، حديث كساء را در جمع دوستان و صاحبدلان مى خوانند و بدين وسيله به درگاه خداوند متعال تقرب جسته، براى آن ثواب بسيار و آثار مطلوب قائلند و رفع اندوه و گرفتارى خود را خواهان و گشودن گره هاى بسته را طالبند. اين شيوه بر اساس مطلبى است كه در متن حديث كساء، كه روايت مفصل آن در بخش جداگانه در ابتدا آمده، ذكر شده است. ما بر آن شديم كه همراه چاپ متن اين حديث، براى معرفت و آگاهى بيشتر خوانندگان عزيز توضيحى پيرامون آن داشته باشيم چرا كه عمل با معرفت از ارزش والاترى برخوردار است.

حديث كساء چيست؟

كساء در زبان عربى نوعى عبا است كه بر دوش اندازند، و گاهى نيز به عنوان زيرانداز و روانداز از آن استفاده مى شود. در روايات فراوانى كه در كتابهاى شيعه و اهل سنت نقل شده وارد است: هنگامى كه آيه تطهير: اِنَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيراً [ احزاب: «جز اين نيست كه خداوند اراده دارد كه هرگونه پليدى را از شما خاندان رسالت دور سازد و شما را پاك و پاكيزه گرداند».] نازل شد پيامبر گرامي صلي الله عليه و آله و سلم علي ، فاطمه، حسن و حسين عليهم السلام را در خانه ام سلمه از همسران شايسته خود كه آيه هم در خانه وي نازل گشته بود گرد آورد و كسايي را كه از خيبر آورده شده بود بر سر خود و آن چهار تن كشيد ، آن گاه دست مبارك از كسا بيرون آورد و به سوي آسمان بلند كرد و عرضه داشت:بار پروردگارا ، اينان اهل بيت منند ، پس هر گونه پليدي را از آنان دور ساز و آنان را پاك و پاكيزه گردان. آن گاه جبرئيل عليه السلام نازل شد و اين آيه را به عنوان تاييد خواند.