برای اولین بار در حوزه، «زیارت عاشورا»، موضوع درس خارج استاد محمد عندلیب همدانی قرار گرفته است و همین امر بهانهای برای گفتوگوی خیمه با ایشان شد.
به گزارش خیمه، استاد محمد عندلیب همدانی در سال 1339 در شهر همدان در یک خانوادۀ علمی و مذهبی متولد شد؛ وی در کنار پدری روحانی و اهل علم پرورش یافت و با راهنماییهای وی در سال 1354 وارد حوزة علمیه همدان شد و پس از آن به قم مهاجرت کرد.
وی در محضر استاداني همچون استاد ستوده، اشتهاردی،
وجدانی، اعتمادی، حرمپناهی به تحصیل علوم حوزوی پرداخت؛ در دروس سطح نیز
از محضر استاداني چون آیات عظام تبریزی و وحید خراسانی کسب علم نمود.
از
سال 1370 به تدریس دروس سطح و مکاسب و کفایه و از سال 1382 تاکنون به
تدریس دروس خارج در حوزه علمیه قم مشغول است و جلسة درس وی از معتبرترین و
پرازدحامترین جلسات درس در حوزه است.
از ایشان علاوه بر چاپ
مقالات متعدد در نشریات، آثاری چند همچون «اربعین» و تصحیح کتاب «ثارالله»
منتشر شده است و کتاب شرحی بر مکاسب و کفایه وی نیز در دست چاپ است.
بر طریق اهل بیت | 13:43 - جمعه شانزدهم بهمن 1388
عبداللّه امینى پور
در زیارت عاشورا فرازهاى گوناگونى قرار گرفته که با توجه به معانى آن جملات سؤالاتى به ذهن مى رسد که نیاز به پاسخ دارد.
در این مقاله به پاره اى از سؤالات، پاسخ داده شده که توجه خوانندگان عزیز را به آن جلب مى کنیم
1ـ «و لعن اللّه بنى امیة قاطبة» چرا دعا مى کنیم خدا همه بنى امیه را (تک تک شان را) از رحمتش دور کند؟ خوبان بنى امیه چه گناهى دارند که باید مورد لعن قرار گیرند؟
پاسخ:
1ـ لعن هیچ مؤمن و مسلمانى هرچند گناهکار باشد، جایز نیست و فقط باید کافران معاند و ستیزندگان با حق و اولیاى حق را لعن کرد. این از آموزه هاى مهم قرآن و عترت است و امامان معصوم(ع) هیچ گاه جز دشمنان سرسخت حق را لعن و نفرین نکردند.
2ـ نسبت افراد از نظر قرآن به نسب ظاهرى نیست بلکه آنچه افراد را به هم منسوب مى کند، ارتباطهاى ایمانى و روحى است که پایدار بوده و در دنیا و آخرت پایدار است. این مطلب در قرآن بارها مورد تأکید قرار گرفته است از جمله خداوند به حضرت نوح وعده مى دهد که اهل و خانواده او را از عذاب نجات خواهد داد و وقتى عذاب فرا مى رسد فرزند او غرق مى گردد. حضرت نوح به خداوند عرض مى کند: «انّ ابنى من أهلى؛ فرزند از اهل من است» و خداوند فرمود: «انّه لیس من أهلک؛(1) او از اهل تو نیست.»
در آیه دیگر از زبان حضرت ابراهیم(ع) به عنوان یک اصل کلى مى فرماید: «فمن تبعنى فانّه منّى؛(2) هر کس مرا پیروى کند از من است».
بر طریق اهل بیت | 13:12 - جمعه شانزدهم بهمن 1388
صدای شیعه : در اين زيارتنامه به بهترين شکل اوصاف و ويژگيهاي امام معصوم و مفترض الطاعه تبيين شده است و اين زيارتنامه را ميتوان منشور امام شناسي ناميد، به طوري که در کلام برخي بزرگان زيارت جامعه، منشور بلند امامت و هدايت نام گرفته که سيل گونه از کوهسار وجود امام علي بن محمد النقي (ع) سرازير شده است. اين منشور بلند، هرچند در لباس شرح فضايل و کمالات انسانهاي کامل و خلفاي برجسته الهي، يعني ائمه اطهار (ع) بيان شده است، ولي معارف عميق توحيدي ولايي آن بسان سيلي بنيان کن اساس شرک و دوگانه پرستي و بنياد بيگانهگرايي را برميکند و با پيشروي به سوي دشت و دمن امت اسلام، تشنهکامان حقيقت معرفت ناب نبوي را سيراب ميکند.
بر طریق اهل بیت | 15:17 - چهارشنبه چهاردهم بهمن 1388
جواب : شايد به عرضتان رسيده باشد كه يكي از آداب مجلس علم آن است كه معلم به متعلّمان و مخاطبان درود بفرستد و سلام كند. اين ادبي است كه ذات اقدس اله در سوره مباركه انعام به ما آموخت، فرمود: ”وَإذا جاءَكَ الّذينَ يُؤْمِنُونَ بِآياتِنا فَقُلْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ“(١) يعني وقتي مؤمنين براي فراگيري علوم الهي به محضر تو آمدند بگو سلام عليكم. مخاطباني كه در مجلس رسول اكرم(صلي الله عليه و آله و سلم) شرف حضور داشتند دو گروه بودند. متوسطين آنها سلام را از خود پيغمبر و برخي از آنها سلام را از خدا دريافت ميكردند. البته سلام خدا همان اعطاي سلامتي است. اينطور نيست كه خدا لفظاً به كسي سلام كند، و مهمترين نوع سلامتي هم، سلامتي دل است. اگر دلي از ياد غير خدا خالي بود چنين دلي سالم است. وقتي ظرف دل سالم بود جا براي مظروف وجود دارد و آنگاه است كه علوم و معارف را در چنين ظرفي ميريزند. بنابراين ذات اقدس اله اول به انسان ظرف ميدهد بعد ظرفيت و در نهايت مظروف عطا ميكند. از طرف ديگر سلامت دل در شكستن دل است و لذا اگر انسان حالي پيدا كرد كه دلش شكست بايد شاكر باشد، اگر مطلبي فرا گرفت بايد شاكر باشد چون همه اينها از عطاياي الهي است. به هر حال سلامت دل نيمي از راه است براي اينكه ظرف سالم، مادامي كه تهي از مظروف باشد سودي ندارد. اينكه ما در عرض ادب به پيشگاه معصومين عليهم السلام در زيارتها عرض ميكنيم السلام عليكم و رحمة اللّه وبركاته اين سلامت مربوط به سلامت قلب و ظرف است و آن رحمتي كه مسئلت ميكنيم ناظر به مظروف است يعني در واقع از خدا دو چيز طلب ميكنيم يكي سلامت ظرف دل و دوم داشتن مظروف خوب، يعني از خدا ميخواهيم كه رحمت و بركات خود را بر قلب ما، نازل كند و قلب ما را از ياد غير خود تطهير نمايد. ………………………………………………………………………… (١) سوره انعام، آيه ٥٤.
بر طریق اهل بیت | 22:14 - پنجشنبه چهاردهم آبان 1388
بسمه تعالى
سيّدالشهداء امام حسينعليهالسلام هرچه داشت در راه خدا و خداوند متعال در مقابل آن همه ايثار كه بقاء دين و احياء سنّت رسول گرامى اسلامصلى الله وعليه وآله مرهون اوست به زائرين و عزاداران و گريه كنندگان بر سيّد الشهداء عنايتى فرموده است.
امام صادقعليهالسلام به فضيل فرمود: »تَجْلِسُونَ وَتُحَدِّثُونَ؟ فَقالَ: نَعَمْ جُعِلْتُ فِداكَ، قالَ: إِنَّ تِلْكَ الْمَجالِسَ اُحِبُّها فَاَحْيُوا أَمْرَنا يا فُضَيْلُ، فَرَحِمَ اللَّهُ مَنْ اَحْيى أَمْرَنا يا فُضَيْلُ مَنْ ذَكَرَنا أَوْ ذُكِرْنا عِنْدَهُ فَخَرَجَ مِنْ عَيْنِهِ مِثْلُ جَناحِ الذُبابِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ وَلَو كانَتْ أَكْثَرَ مِنْ زَبَدِ الْبَحْرِ؛ آيا مجالس عزا بر پا مىكنيد و از اهل بيتعليهمالسلام و آنچه بر آنان گذشته است صحبت مىكنيد؟ فضيل گفت: آرى قربانت گردم، امام فرمود: اين گونه مجالس را دوست دارم پس امر ما را زنده گردانيد كه هركس امر ما را زنده كند مورد لطف و مرحمت خدا قرار مىگيرد. اى فضيل! هركس از ما ياد كند يا نزد او از ما ياد كنند و به اندازه بال مگسى اشك بريزد، خدا گناهانش را مىآمرزد اگر چه بيش از كف دريا باشد«.[1]
بر طریق اهل بیت | 11:24 - شنبه چهارم مهر 1388
 |
در روايت و همچنين در زيارتنامههاى ائمه طاهرين (عليهمالسّلام) مذكور است كه ائمه (عليهمالسّلام) از اصلاب شامخه و ارحام مطهرهاند، و چنانچه مىدانيد دو فرد از ائمه ما از مادران غيرمسلمان بودند، يكى از دختران يزدگرد ساسانى و ديگرى از فرزندان پادشاه روم. گرچه در هنگام زوجيت در لباس اسلام بودند ولى كلمهٔ أرحام جمع است كه به رحم قبل از مادر امام (عليهالسّلام) هم اطلاق مىشود. آيا اين روايت ضعيف است، در صورت صحت، بيان فرماييد، آيا اطلاق طهارت بر ارحام غيرمسلمان جايز است؟ |
 |
نياكان پدرى و مادرى اهلبيت عصمت و طهارت يعنى معصومين (عليهمالسّلام) از طهارت توحيد برخوردار بوده و از لوث شرك مصون بودهاند، و هر كدام از پدران و مادران در هر عصرى كه بسر مىبردند بنابر دين توحيدى همان زمان موحّد بودند و به صرف دسترسى به اسلام ناب به دين حنيف و شريف رسول اكرم (صلّىاللهعليهوآله) مشرف مىشدند، و هيچگاه برخلاف حجّت و تكليف و اصل عمل نمىكردند. جوادى آملى 7 / 3 / 1374 |
بر طریق اهل بیت | 2:30 - شنبه بیست و نهم فروردین 1388
üزيارت عاشورا مانند ساير آداب مستحب از روايات اهلبيت(علیهم السلام) ثابت شده است و التزام علما و فقها و بزرگان در طول تاريخ به اين عمل شريف بهترين مؤيد اعتبار آن است.
منبع : سایت معظم له
بر طریق اهل بیت | 1:43 - شنبه بیست و نهم فروردین 1388
پاسخ : اساسا رساندن دست به ضریح امام معصوم علیه السلام امر واجبی نیست بلکه اگر این کار باعث اذیت و آزار دیگران بشود از آن خود داری کند . زائر با معرفت می داند که هدف از زیارت عرض ادب و احترام و ابراز محبت به امام علیه السلام است و این مسئله حتی با ایستادن و نشستن در فاصله ای نزدیک یا دور حاصل می شود و انسان با نگاه به ضریح و حرم امام علیه السلام لذت معنوی می برد و رساندن دست به ضریح آن هم به شکلی که دیگران اذیت و آزار شوند کار شایسته ای نیست . در غیر این صورت رساندن دست به ضریح و بوسیدن و متبرک شدن به ضریح حضرات بسیار ممدوح است .
بر طریق اهل بیت | 18:51 - شنبه بیست و دوم فروردین 1388
|
پاسخگو حجت الاسلام و المسلمین قرائتی حفظه الله سوال : در قرآن مىخوانيم: تنها با ياد خدا دلها آرام مىگيرد، «ألا بذكر اللّه تطمئنّ القلوب»(رعد، 28) پس پناه بردن به زيارتگاهها و توقّع آرامش و امنيّت و امثال آن از آنها براى چيست؟ |
|
جواب : بدون شك، آرامش از طرف خداست. «أنزل السّكينة»(فتح، 4) ولى خداوند مىتواند اين آرامش را در چيزى يا جايى يا شخصى قرار دهد؛ چنانكه خداوند در زمان بنىاسرائيل، در صندوقى كه موسى را توسط آن در رود نيل رها كردند، آرامشى قرار داده بود. «فيه سكينة من ربّكم»(بقره، 248.) شفا دادن از خداست، «فهو يشفين»(شعراء، 80.) ولى او شفا را در عسل نيز قرار داده است، «فيه شفاء»(نحل، 69) علمغيب مخصوص خداست؛ ولى او بخشى از علمغيب را به افرادى كه از آنان راضى و خشنود است، مىآموزد، «فلايظهر على غيبه احداً. الّا من ارتضى من رسولٍ»(جن، 26 و 27.) |
بر طریق اهل بیت | 13:21 - سه شنبه چهارم فروردین 1388
منبع : سایت معظم له
بر طریق اهل بیت | 18:3 - شنبه بیست و چهارم اسفند 1387
مفاتیح الجنان مرحوم شیخ عباس قمی ره
بر طریق اهل بیت | 23:7 - جمعه شانزدهم اسفند 1387
زيارت ناحيه مقدسه، يكى از زيارات مشهور امام حسين(ع) است. اين زيارت در روز عاشورا و غير آن خوانده مى شود و به اصطلاح، از زيارات مطلقه است. اين زيارات، آموزه هايى از عشق، معرفت، سوز، حماسه و توسل زائر به شمار مى رود كه در عين مرثيه بودنش مسؤليت آفرين و حركت ساز است. اين زيارت، از امام زمان(ع) صادر شده است و صحنه كربلا و حادثه بزرگ عاشورا را به زيباترين وجه در مقابل چشمان اشكبار و قلب داغدار شخص زائر مجسم مى نمايد و او را در متن واقعه عاشورا قرار مى دهد. و آنگاه كه سراسر وجود انسان را سرشار از عشق و معرفت كرد، جانش را با تولّى و تبرى مأنوس مى سازد و سلام بر حسين و يارانش، و بيزارى از يزيد و يزيديان تاريخ را ورد قلب و زبانش مى نمايد.
اين زيارت با سلام بر پيامبران الهى و اولياى دين، ائمه اطهار(ع) آغاز مى شود سپس، با سلام بر امام حسين(ع) و ياران با وفايش ادامه مى يابد. پس از آن، به شرح كامل اوصاف و كردار امام حسين(ع) پيش از قيام، زمينه هاى قيام حضرت، شرح شهادت و مصايب آن حضرت، و عزادار شدن تمام عالم و موجودات زمينى و آسمانى مى پردازد. در پايان، با توسل به ساحت قدس ائمه اطهار و دعا در پيشگاه خداوند متعال، پايان مى پذيرد.
بر طریق اهل بیت | 11:25 - سه شنبه سیزدهم اسفند 1387
متن زيارت جامعهي كبيره به گونهاي است كه هر منصفي صدور اين معارف بلند را از غير معصوم محال عادي ميداند. افزون بر آن كه خطوط كلي آن را با خطوط كلي معارف قرآن كريم ـ كه مرجع نهايي در بررسي روايات است ـ هماهنگ ميبيند و اين، چيزي است كه ما را از بحث سندي آن بينياز ميكند .
آیت الله جوادی آملی حفظه الله
بر طریق اهل بیت | 14:20 - جمعه دوم اسفند 1387
|
بر طریق اهل بیت | 14:12 - جمعه دوم اسفند 1387