دعا

عنايات امام زمان حضرت مهدی(عليه السلام) به مجالس ذكر امام حسين(عليه السلام)

doa14 — Wed, 10 Mar 2010 09:29:37 GMT

مرحوم شيخ عبدالزهرا كعبي مي گويد: يك روز بعدازظهر وارد صحن مطهر حضرت امام حسين (عليه السلام) شدم ، شخصي در مقابل يكي از حجره هاي صحن شريف – كه كتابهاي مذهبي مي فروخت و با من سابقه ي آشنايي داشت،مرا ديد و فت: كتاب كوچكي دارم دكه به نظرم براي شما خوب باشد و در آن اشعاري بسيار زيبا دارد. قيمت آن را هم كم كرد تا يك بار برايش بخوانم.

كتاب را گرفتم. خيلي كتاب مفيد و سودمندي بود؛زيرا اشعار قصيده ي ابن عَرَندَس حلّي – كه مدتها دنبال آن مي گشتم- در آن بود. در يكي از روّاق ها نشسته،به خواندن آن اشعار براي كتاب فروش مشغول شدم و هر دو اشك مي ريختيم كه ناگهان سيّد بزرگواري را ديدم كه در برابرم ايستاده و به اشعار گوش مي دهد و گريه مي كند.
چون به اين بيت رسيدم:
اَيُقْتَلُ ظُلمآناً حسينٌ بِكربلا وَ فِي كُلِّ عُضْوٍ مِنْ‌ اَنَامِلِهِ بَحْرٌگريه ي آن بزرگوار شديد شد،رو به ضريح امام حسين (عليه السلام) كرد؛و اين بيت را تكرار مي نمود و هم چون زن جوان مرده مي گريست. همين كه اشعار را به پايان رساندم،ديگر آن بزرگوار را نديدم. براي ديدن ايشان،از صحن خارج شدم تا شايد آن بزرگوار را بيابم،ولي ايشان را نديدم. به هر كجا رو كردم،اثري نيافتم؛ گويا از برابر چشمانم غايب شده است. به يقين دانستم كه ايشان حضرت حجت و امام منتظر (عليه السلام) بوده اند.

منبع : کتاب ملاقات با امام عصر (عليه السلام)

چرا سوره حمد ( سوره کاملا دعایی ) در همه نمازها ذكر شده ؟

doa14 — Wed, 10 Mar 2010 09:27:15 GMT

از حضرت رضا (سلام الله علیه) نقل شده : اگر بپرسند: چرا خداوند در همه نمازها امر كرده تا سوره حمد خوانده شود.
در پاسخ مي‎گوئيم : براي اينكه قرآن مهجور و متروك نگردد همواره نمازگزاران با قرآن ارتباط داشته باشند و آن را از ياد نبرند و انتخاب اين سوره از اين روست كه همة معارف و مفاهيم قرآن در سوره حمد جمع است،‌ و سوره حمد با محتواي بلند و وسيعي كه دارد همه اصول و اركان قرآن را درون خود جاي داده است.
«فقد اجتمع فيه جوامع الخير و الحكمة في امر الآخرة و الدنيا ما لايجمعه شييء من الاشياء».
در سوره حمد،‌ همه برنامه‎هاي كلّي نيك و حكمت، در امور دنيا و آخرت جمع شده «و اين سوره كانون همه ابعاد قرآن شده است» ولي در سوره‎هاي ديگر، چنين جامعيّتي وجود ندارد[1].

پی نوشت

[1] - بحار: ج 85، ص 54 و علل الشّرايع: ج 1، ص 247، عيون الاخبار: ج2، ص 107
منبع : سایت راسخون

داستان دعای امیرالمؤمنین مشهور به دعای کمیل

doa14 — Tue, 09 Mar 2010 08:27:18 GMT

كميل مى گويد: با مولايم اميرالمؤ منين در مسجد بصره نشسته بودم و اصحابش با او بودند، به بعضى از آنان گفت : معنى قول خداى عزّوجلّ (( فيها يفرق كل امر حكيم )) چيست ؟
امام فرمود: شب نيمه شعبان است ، سوگند به كسى كه جان على در دست او است هيچ بنده اى نيست مگر اين كه جميع خير و شر براى او در اين شب تا همان شب آينده مقسوم است ، و هر بنده اى كه اين شب را احياء كند و دعاى خضر عليه السلام را بخواند دعاى او به اجابت مى رسد، پس چون حضرت منصرف شد و مراجعت فرمود، شب به خدمت او رفتم همينكه مرا ديد پرسيد كه اى كميل چه مى خواهى و چه چيز سبب آمدن تو شده است ؟ گفتم : يا اميرالمؤ منين عليه السلام به طلب دعاى خضر آمده ام .

اگر گردنش قطع شود از او نمى پذيرم

doa14 — Tue, 09 Mar 2010 07:28:18 GMT

حضرت صادق (عليه السلام) فرموده: روزى حضرت موسى (عليه السلام) پيروان خود را موعظه مى كرد،يكى از شنوندگان چنان تحت تاءثير گفتار موسى (عليه السلام) قرار گرفت كه از جا حركت كرده پيراهن خود راچاك زد،

خداوند به حضرت موسى وحى كرد به او بگو لا تشق قميصك و لكن اشرح لى عن قلبك نمى خواهد پيراهنت را چاك زنى، قلبت را برايم بشكاف و محبت ديگران را خارج نما.

حضرت صادق (عليه السلام) در پايان گفتار فرمودند: يك روز حضرت موسى به مردى از پيروان خود گذشت كه در حال سجده بود،از آنجا گذشت پس از انجام دادن كار خود برگشت، باز او را در حال سجده ديد؛

به آن مرد گفت: اگر حاجت تو به دست من بود برآورده ميكردم.
به موسى (عليه السلام) خطاب شد لو سجدينقطع عنقه ما قبلت حتى يتحوّ ل اكره الى ما احب اگر آنقدر سجده كند كه گردنش قطع شود نمى پذيرم، مگر اينكه قلب خود را پاك كند از آنچه من دوست دارم او نيز دوست بدارد و از آنچه بى ميلم نسبت به آن او هم بى ميل شود.

شرح لفظ یا ابا عبدالله در زیارات

doa14 — Mon, 08 Mar 2010 07:15:57 GMT

شیخ حسین انصاریان

السلام علیك یا ابا عبدالله؛ سلام بر تو اى ابا عبدالله

شرح لفظ ابا عبدالله
ابا عبدالله كنیه حضرت سیدالشهداء حسین بن على(علیهماالسلام) می‎باشد و كنیه به معنى نام بردن چیزى به كنایه و اشاره است. به این جهت است كه بصریها ضمیر را كنایه نامیدند زیرا اسمى ذكر نمى‎شود، مانند: ضربته كه چون نمی‎خواهد اسم زده شده برده شود، لذا به اشاره و كنایه متوسل به "ها" ضمیر مى‎شود و گاهى نیز به اسم پدر یا مادر یا فرزند لفظ اب و ام و ابن زیاد نمایند، چون ابوعمرو، ابن عباس، ام معبد و ام كلثوم .
سید و شریف: این كه اشخاص را با كنیه یا لقب ذكر می‎كردند به علت احترام و بزرگداشت طرف بود. چون گفتن اسم باعث كوچك كردن اشخاص می‎گردید.
لذا در زمان سابق به اولاد امام حسن مجتبى و امام حسین(علیهماالسلام) شریف می‎گفتند چنانكه به علم الهدى و برادرش كه از اولاد حسین بن على(علیهم‎االسلام) بودند شریف مرتضى و شریف رضى می‎گفتند این موضوع شایع بود تا در سال 931 هجرى كه محمد بن بركات به تولیت مكه معین شد، لقب شریف را به اولاد حضرت امام حسن و لقب سید را به اولاد امام حسین(علیهماالسلام) تخصیص ‍ داد و شرفا مكه را به این جهت شریف می‎گفتند كه از اولاد امام حسن مجتبى(علیه‎السلام) بودند كه آخر آنها شریف حسین بود كه بعد از غلبه عبدالعزیز بن سعود، پدر ابن سعود پادشاه حجاز و نجد از مكه به جزیره قبرس مهاجرت نمود، اما هنوز هم در حجاز اولاد امام حسن(علیه‎السلام) را شریف خطاب می‎كنند.

سيري در دعا و نگارش متون دعايي

doa14 — Mon, 08 Mar 2010 07:00:18 GMT

سيد مهدي شهيدي

چكيده:

يكي از راه هاي بسيار مؤثر نشر معرفت، فرهنگ و اخلاق والاي انساني در سطح عام و در ميان توده ها ـ و ايجاد مدرسه اي عام براي ساختن روح مردم و تبيين "ابعاد صيرروت" (بُعدهاي گوناگون دگرگون گشتن و ساخته شدن)، دعا و متون دعايي است. دعا به آن اندازه ـ و با آن كيفيت بسيار متعالي ـ كه در اسلام مطرح شده، و ابزار حركت "تعليم و تربيت" قرار گرفته در اديان و مكاتب ديگر مطرح نشده است؛ از آنجا كه اين همه حقايق و معارف تربيتي و علوم عالي الهي و تعاليم متعالي انساني در جاي ديگري ـ جز اسلام ـ وجود نداشته است و ندارد پس مي توان "مكتب دعا" را، يك حركت تربيتي مؤثر، و يك مدرسة روحي تكامل و تربيتي والا به شمار آورد.
حال دعا كه حال اهتزاز و جنبش روح انسان به سوي ديار ملكوت و ارتباط مجذوبانه و عاشقانه دل با الله است اشرف و اعزّ حالات آدمي است و غايت از تمام عبادات، تحصيل همان حالت است. چنانكه فرموده اند: "الدعاء مخ العِبادة"1 چه آنكه حقيقت عبادت، تذلل و عرضِ نيازِ مخلوق به آستان خالق است؛ و اين، به گونه اي بسيار روشن، در دعا ظاهر مي شود.

هنگامه‏هاى دعا و درمان

doa14 — Mon, 08 Mar 2010 06:56:56 GMT

محمدمهدى خديوى‏زند

چكيده

دعا در سراسر تمدن انسان و در تمام فرهنگ‏ها و اديان وسيله‏اى براى رهايى از گرفتارى‏ها، درماندگى‏ها، تحقق آرزوها و درمان آسيب‏هاى بدنى و روانى بوده است. در قرآن كريم موارد فراوانى از توسل پيامبران و مردمان به دعا آمده است. در اين گزارش با پژوهش در هنگامه‏هاى دعا در قرآن كريم و توجه به آنچه در هنگامه‏هاى روان‏درمانى مى‏گذرد به پرسشهايى چند پاسخ مى‏دهيم:
1. آيا مراسم دعا با مراحل روان‏درمانى مقايسه‏شدنى است؟ چگونه؟
2. آيا چگونگى و چندى سخن و واژه‏ها در قرآن كريم با آنچه در روان‏درمانى به كار مى‏رود همسانى دارد؟
3. آيا شرايط پذيرش دعا در قرآن كريم، پيام‏هايى براى افزايش تأثيرپذيرى روان‏درمانى دارد؟
براى پاسخ به اين پرسشها، نخست بايد ديدگاه خود را در روان‏درمانى روشن كنيم و سپس آن را با آنچه كه در قرآن كريم درباره دعا آمده است مقايسه و آن گاه نتيجه‏گيرى كنيم.
واژه‏هاى كليدى: دعا، درمان، روان‏درمانى، دعادرمانى، روان‏درمانى دينى.

دعا و مناجات در کلام امام خمینی قدس سره الشریف

doa14 — Mon, 08 Mar 2010 06:53:17 GMT

اين ادعيه انسان را از اين ظلمت بيرون مي برد.وقتي كه از اين ظلمت بيرون رفت ، انساني ميشود كه براي خدا كار مي كند ، كار مي كند اما براي خدا ، شمشير مي زند براي خدا ، مقاتله مي كند براي خدا ؛ قيامش براي خداست.نه اين است كه ادعيه انسان را از كار باز مي دارد.

در هر صورت ، ظرايفي دراين ادعيه مبارك هست كه سابقه ندارد.اينها را توجه بكنيد ، انسان را اين ادعيه مي تواند حركت بدهد.

اين ادعيه، در ماه مبارك رجب ، و خصوصاً در ماه مبارك شعبان ، اينها مقدمه بر آرايشي است كه انسان به حسب قلب خودش مي كند ، براي اينكه مهيا بشودبرود مهماني ، مهماني خدا.

مناجات شعبانيه از بزرگترين مناجات ، و از عظيم ترين معارف الهي ، و از بزرگترين اموري است كه آنهايي كه اهلش هستند ، ميتوانند تا حدود ادراك خودشان استفاده كنند.

اين ادعيه اي كه وارد شده است د رماه مبارك و در ماه شعبان ، اينها راهبر ماست به مقصد.

در شب قدر مسلمانان با شب زنده داري و مناجات خود ، از قيد بندگي غير خداي تعالي _ كه شياطين جن و انس اند _ رها شده و به عبوديت خدا وند در مي آيند.

اينهايي كه از كتب ادعيه انتقاد مي كنند ، اينها براي اين است كه نمي دانند. جاهلند ، بي چاره اند ، نمي دانند كه اين كتب ادعيه چطور انسان مي سازد.

آداب دعا

doa14 — Mon, 08 Mar 2010 06:50:02 GMT

رضا وحدتی

به نام خداوندی که از پاره‏ای گل وجودی ساخت و در او دلی بنهاد و از روح خود در او بدمید (1) و انوار جمال و جلال خود بر او بگسترد و آن را در کنف لطف خود همی‏پرورد و در قبضه صفات خود بداشت.
نیایش کشش بنده ناتوان و نیازمند به سوی خداوند کریم و توانا است. بندگان را نیاز و حاجت به اوست و امید گنهکاران به فضل اوست. نیایش چراغ جان است، مجلسها بر فروزد، جانها منور کند، زبانها معتبر کند، گناه‏ها بپوشد. نیایش امری، روانی و اطمینان بخش دلها و فضیلت هر انسان خداجوی است، همان گونه که برای پیشرفت هر امری، باید عشقی و شوقی باشد تا نتیجه مطلوب حاصل آید برای مداومت دعا و نیایش و نتیجه گرفتن از آن هم که استجابت است باید عشقی و شوقی وجود داشته باشد. ما با نیایش و مناجات می‏توانیم به فراخنای عالم هستی راه یابیم و به خالق خویش تقرب جوییم. خداوند در قرآن کریم درس دعا و نیایش با معبود را در هیجان‏انگیزترین عبارات بیان فرموده است.
نیایش و اهمیت آن را در قرآن کریم از سه جهت می‏توان بررسی کرد:
اول: آیاتی که خدای تعالی در آن بندگان مؤمن را به نیایش ترغیب فرموده است.
«أجیب دعوة الداع اذا دعان...» (2) ندای کسی که مرا بخواند پاسخ می‏دهم...
«أدعوا ربکم تضرعا و خفیة...» ، (3) پروردگارتان را با تضرع و در نهان بخوانید، زیرا او متجاوزان سرکش را دوست ندارد.
«و ادعوه خوفا و طمعا...» (4) و بخوانید خدای را در حالی که ترسان باشید و امیدوار به رحمت بی‏منتهای او...
«ادعونی استجب لکم...» ، (5) مرا بخوانید تا دعای شما را اجابت کنم.
دوم: آیاتی که پیامبران خدا هنگام گرفتار شدن در شداید، به جهت گشایش، بدان وسیله به خدا متوسل می‏شده‏اند.

جایگاه والای دعا و توسل به امام عصر(علیه السلام)

doa14 — Mon, 08 Mar 2010 06:47:26 GMT

قربانعلي دري نجف‌آبادي

دعا و توسل دو مفهوم عميق و دو اصل ريشه‌دار در فرهنگ اسلامي و معارف آسماني و از نيازهاي فطري انسان‌ها بلکه موجودات ديگر عالم است. دعا کليد فتح و سلاح مؤمن و وسيله نجات است. در قرآن کريم بر مفهوم بلند دعا فراوان تأکيد و عنايت شده و از مؤمنان خواسته شده که دعا را در کليه حالات و احوال فراموش نکنند.
خطاب و نداي «اُدعوني أستجب لکم؛ [مرا بخوانيد تا شما را اجابت کنم.]1» براي هميشه تاريخ و همة جان‌هاي تشنه و دل‌هاي عاشق و گوش‌هاي شنوا و زبان‌هاي اهل دعا ندايي دل‌پسند و دلنشين و جان‌بخش است و در انسان‌ها روح اميد و نشاط را زنده مي‌کند و مايه بيداري و حيات مي‌گردد. و سخن:
«اگر دعاي شما نباشد خداوند هرگز به شما عنايت و اعتنا نخواهد فرمود».2
نيز درس بزرگ و آموزنده ديگري است که از غفلت‌ها و جهالت‌ها و غرورها و خودفراموشي‌ها برحذر مي‌دارد.
دعا مخ عبادت و جوهره عبوديت است.
در سيرة نبي اکرم و ائمه هدي(علیه السلام) درس‌هاي فراواني در اين‌باره نهفته است که لازم است نسبت به آن توجه جدي مبذول گردد.